گاهي طوفاني نه, نسيمي دل نواز مي آيد و با خود بويي غريب و منحصر به فرد مي آورد. بويي كه تا به حال در هيچ زمان و مكاني, نظيرش را نمي يابي. در هيچ تابلو, كتاب, خاطره, تجربه, نظريه, كلاس و هرچه فكرش را بكني نمي يابي و نمي يابي.

به گذشته ات سركي مي كشد, حالت را ديگرگونه مي كند و آينده ات را در بر مي گيرد.

اي نسيم من, مرا در بر بگير كه خوب آمده اي. مرا در بر بگير…

پ.ن1: اين پست خصوصي ترين و شخصي ترين پست اين وبلاگ هست و خواهد بود. به همين خاطر انتظار هيچ كامنت خاصي ندارم. آمدم نوشتم, سبك شدم و رفتم. شما هم بخوانيد و رد شويد. آپولو هم ندارم.