به نظر شما این خانوم زیبا نیست؟

مطمئنا هیچ کس رو نمی تونید پیدا کنید که معتقد باشه ایشون زشته. شاید بعضی ها کمی مشکل پسند باشن و زیبا تر از ایشون رو مد نظر داشته باشن اما هیچ کس نمی گه یا بهتر بگم نمی تونه بگه که ایشون کریه المنظره. پس نسبیتی که اکثرتون بر اون تاکید داشتید کو؟

می دونید چی می خوام بگم؟

به نظرم راهکاری که برای حل این مشکل میشه در نظر گرفت اینه که زیبایی رو به شکل یک پیوستار در نظر بگیریم. به این ترتیب که در دو سر پیوستار زیباترین و زشت ترین افراد (همون طور که قبلا گفتم برای ملموس و جذاب شدن بحث مثال رو چهره ی افراد در نظر می گیرم) رو در نظر میگیریم. و در میان پیوستار طیف گسترده ای از افراد با قیافه های زشتو زیبا قرار می گیرن. حال ذکر این نکته ضروریه که هر چه قدر به مرکز و میانی ترین نقطه ی این پیوستار نزدیک بشیم اختلاف نظر که حاصل پر رنگ شدن نسبیته بیشتر میشه. و بالعکس هر چقدر به دو سر پیوستار نزدیک بشیم اختلاف نظرها کمتر و کمتر میشه تا جایی که به صفر میرسه. حال اینکه به صفر میرسه یا نه خود بحث دیگه ای رو می طلبه.

اما دو نکته:

۱. همون طور که الف.میم مطرح کرد تناسب مطلقه. یعنی اولا تناسب خود موجب زیبایی میشه و ثانیا زیبایی که در اثر تناسب باشه مطلقه. من دوست دارم واژه ی تقارن رو هم به این بحث اضافه کنم.

۲. در این بحث عناصر زمان و مکان نقش بسیار بسیار پر رنگی دارن.  زمانی هر چه زنان فربه تر و تپل مپل تر بودن زیباتر و دلربا تر بودن و زمانی مثل زمان ما تناسب اندام و اصطلاحا هیکل ساعت شنی ملاک زیبا ییه. این تفاوت ها رو در مکان های مختلف هم به وفور میشه دید. البته این که این تفاوت ملاک در زمان و مکان مختلف دارای چه شدت و ضعفیه خود بحث طولانی می طلبه. که بیشتر فکر کنم در حوزه ی تخصص مهدی قرار بگیره.

۳. برای اینکه دیگه جای تردید نمونه یک مثال دیگه ارائه میدم.

تا باشه از این مباحث و امثال.

این اثر متعلق به رودن, مجسمه ساز فرانسوی نیمه ی دوم قرن نوزده و اوایل قرن بیستمه.

درباره ی اهمیت رودن همین قدر بدونید که اهمیت کار او همتراز با اهمیت کار معصران بزرگش در نقاشی مثل سزان, گوگن و ون گوگه.

دوست ندارم درباره ی این اثر که در سال ۱۸۸۶ ساخته شده توضیحی بدم. خودش به اندازه ی کافی گویا و دلنواز هست.

فروردین ماه ۱۳۸۳.

دیشب خونه ی نیما فیلم رویابین ها (اثر برتولوچی) رو دیدم. فیلمی سرشار از سکس و عشق و تناقض احساسات و اعتقادات جوونای دهه ی شصت فرانسه. بنا ندارم که درباره ی فیلم صحبت کنم و تحلیلش کنم چه که نه آدم خوره ی فیلمی هستم و نه سواد و مطالعه ای در این زمینه دارم.

فقط اتفاق به ظاهر ساده ای در حین تماشای فیلم افتاد که بعدا توی اتاق و قبل از خواب فکرمو مشغول کرد. سر یکی از صحنه هایی که سکس به اوج خودش میرسید نکته ای به ذهنم رسید و بدون فکر و مقدمه بیانش کردم:چه خوب بود چیزی مثل سکس توی جنبش های دانشجویی در ایران هم وجود داشت و نقش آفرینی می کرد. بععععععععله, گفتن این جمله همانا و انفجار بمب خنده که چه عرض کنم نعره همان. بلافاصله نیما گفت: توی جنبش های دانشجویی ما ...ق (خود ارضایی) خیلی نقش داشته. خلاصه حدود یک ربع به ادامه ی این بحث شیرین و قهقهه و خنده گذشت. اما جالب بود که بعد از فیلم همین نکته ی به ظاهر مضحک و بی اهمیت دست مایه ی بحث داغ و پر حرارتی شد. از ارتباطات دو جنس در دانشگاه و جو مذکر زده ی مملکت و رسانه ی دولتی (علی الخصوص تبلیغات تلویزیونی) بگیر تا خاطرات شنتیا از ۱۸ تیر ۷۸ و بعدش تاریخچه ی طرح نظریه ی ولایت فقیه و ملا احمد نراقی و آیت الله بروجردی و خبرگان و...

پ.ن ۱: این نکته و نکاتی از این دست گرچه به ظاهر با شئون و اصول اخلاقی سر ناسازگاری داره (به قول مامانها زشته) اما میشه با قاطعیت گفت از اساسی ترین محرک ها و سائق های بشر در جریانات و اتفاقات اجتماعی در طول تاریخ بوده. نه مهدی؟

پ.ن ۲: پیشنهاد می کنم این فیلم رو حتما همراه با قهوه و سیگار و بیسکوئیت صرف کنید. به مقدار معتنابهی حس و احساسات روشنفکرانه بهتون دست میده.

پ.ن ۳: اگه از اول فیلم بناتون رو بر این بذارید که بشینید فیلمو ببینید و بعدش از حسرت و افسوس بترکید احمقانه ترین کارو کردید.

پ.ن ۴: این بازیه تخته هم عجب حالی میده. مخصوصا با نیما که اگه کل نندازه می میره.

پ.ن ۵: در مورد سکس و مسائل و معضلاتی که در این مورد در وطن داریم صحبت زیاده ولی الان نه تمرکز دارم و نه حالی. در آینده اگه بهانه ای دست داد مفصل می نویسم.

موندريان هنرمندي بود با تعلقات عرفاني كه به عنوان يكي از برجستگان انتزاع هندسي, بر هنر و معماري مدرن تاثير وسيع و عميقي داشته. او با طرح نظريه ي نئوپلاستيسيسم (نو شكل گرايي), تحول بزرگي در انتزاع «ناب» به وجود آورد.

او معتقد بود كه هنر بايد «طبيعت زدايي» شود, يعني بايد از هر گونه رابطه ي بازنمودي با اشياء طبيعي و اجزاء مربوط به آنها مستقل گردد و صرفا بر عناصر انتزاعي تكيه كند. موندريان براي حصول اين مقصود, عناصر طرح تصويري را به خطوط مستقيم و زواياي قائمه (يعني رابطه هاي افقي و عمودي نسبت به چهارچوب تابلو) و استفاده از سه رنگ اصلي (سرخ, زرد و آبي ) و سياه و سفيد و خاكستري محدود ساخت.

براي كسب اطلاعات بيشتر تاريخ هنر مدرن نوربرت لينتن, ترجمه ي علي رامين رو پيشنهاد مي كنم.

رها باشيد…

                 شكوه ها دارم,

مي رود سنگين,

                             آه از اين دمسردي ها خدايا…

                             داد از اين بي دردي ها خدايا…

                             واي از اين بي همرازي خدايا…

                             واي از اين افسون سازي خدايا…

                             واي از اين افسون سازي خدايا…

پ.ن ۱: این تصنیف رو استاد شجریان در آلبوم سرو چمان می خونه. در دستگاه ماهور. تا گوش نکنید نمی تونید احساسم رو در نوشتن این پست درک کنید.

پ.ن ۲:این رو از این جهت نوشتم چون فکر می کنم درد و حس مشترک خیلی از ماهاست در این زمان و زمانه.

نام بابک بیات برای من زنده کننده ی احساسات و خاطرات زیادیه.

یکیش سکوت سرشار از ناگفته هاست, با دکلمه ی گرم و محزون شاملو. یا ترانه ی فیلم دست های آلوده که به این فیلم آبرو داد و...

دیشب که اخبار ۲۰:۳۰ خبر پروازشو اعلام کرد غم و حسرت عجیبی توی دلم نشست. ما فقط یک بابک بیات داشتیم, فقط یکی.

مطمئنم  تا آخر عمر با شنیدن هر کدوم از آهنگ هاش به یادش میوفتم و فاتحه ای نثارش می کنم. خیلی خوبه که آدم اینطور جاودان بشه...